خستگی های آخر الزمانی

قبل نوشت: من یک مضطر هستم!

هر چقدر هم که ضرب المثل "NO NEWS, BEST NEWS" (بی خبری، بهترین خبره) رو به صورت جدی تو زندگی به کار ببرم، باز هم نمی تونم از کنار بعضی خبرها بی تفاوت بگذرم! مثل همین جایزه ی من در آوردی "تغییر اجتماعی" که به لیست جوایز گرمی اونم دقیقا همین امسال اضافه شد. جالب تر هم اینکه همسر رییس جمهور امریکا مستقیما تشریف بیارن و اعلام کنند! واقعا در مورد ما ایرانی ها چه فکری میکنید؟

منکر این نیستم که حکومت و دولت ها تو کشور ما طوری رفتار کردند که تمام مردم از اوضاع زندگی شاکی و ناراضی اند ولی دیگه اینقدر هم شرافت انسانی خودشون رو زیر سوال نمیبرند که برای دریافت جایزه از حکومت و کشوری که دست رهبرانش تا آرنج به خون مردم مظلوم ما آغشته اس، خوشحال باشند !

برای آن جوان خواننده هم بسی غمگینم! دیدم که نوشته بود ما بردیم! اندوهم برای ناآگاهی این نسل هست که دشمنِ همیشه آشکار این ملت رو مثل همراه و دوست می بینند و این هم به خاطر کاستی و کم کاری سیاسیون بوده و البته از پاکی روح و صافیِ دل این نسل هست که سوءظن نسبت به کسی ندارند...

امثال این اتفاق در جشنواره های مختلف کم نبوده و یقینا بعد از این هم خواهد بود، اما روح من خسته است از "تظاهر الزمان علینا" . خدایا! ما منتظریم برای «فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ» و «کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُم»

پ.ن: مثل باران بهاری که نمی گوید کی؟ / بی خبر در بزن و سرزده از ره برس...
امروز تولد 16 سالگی وبلاگم، این آسمانِ کوچکِ من است !

پرواز تا بی نهایت...