پروانه کوچک دل من

امیرالمومنین حضرت علی علیه السلام فرمودند: سَلُوني قَبلَ أن تَفقِدُوني؛ فَلأََنا بِطُرُقِ السماءِ أعلَمُ منّي بِطُرُقِ الأرضِ
از من بپرسيد پيش از آن كه از دستم دهيد ؛ زيرا من به راههاى آسمان، داناتر از راههاى زمينم

اولین سوال کننده از گوشهی مسجد کوفه برخاست و پرسید:
یا علی! به من بگو از اینجا که من ایستاده ام تا عرش خدا چقدر فاصله است؟
امیرالمومنین فرمود: اولا فاصله فرش تا عرش، یک فاصلهی مکانی نیست که من به تو بگویم از اینجا تا عرش چقدر فاصله است؟ اما اگر یک مومنی خالصانه بگوید لا اله الا الله و این کلمه توحید را بر زبان خود جاری سازد، او فاصله فرش تا عرش را پیموده است ، فرش و عرش را به یکدیگر دوخته است .
و بعد در ادامه فرمود : اگر می خواهی عرش پروردگار رحمان را جستجو کنی، بدان قلب یک انسان مومن عرش پروردگار رحمان است.

*****

مسیرِ 18 ساعته طولانی و خسته کننده رشت تا مشهد رو با هواپیما میشه یک ساعت و نیم با آرامش و لذت رفت!

این نشون میده زمین، موانع زیادی داره و راه های آسمون بازتر و آسون تره!

و البته هرکسی نمیتونه بپره توی آسمون!

سرمایه میخواد

شجاعت میخواد

برنامه ریزی میخواد

اعتماد به خلبان میخواد

ذوق رسیدن به هدف میخواد

و از همه مهمتر برای شروع پرواز، دونستنِ مبدا و مقصد لازمه!

وقتی اینا رو بدونی و برای داشتن سرمایه تلاش کافی بکنی با یک برنامه ریزی درست، فقط کافیه خودتو برسونی به اولین فرودگاه و بگی این سرمایه و بلیت من، میخوام پرواز کنم! اوناهم چک میکنن و اگه درست بود میگن بفرمایید...

تا اینجا رفتنش با تو، بقیه مسیر با خلبان!

هر چالشی هست روی زمین داریم!

اگه سرمایه نداریم، اگه ترس داریم، اگه نمیدونیم کجا میخوایم بریم، اگه پرواز تاخیر داره یا حتی لغو میشه، اگه خسته میشیم...

همه مشکلاتِ ما روی زمین هست

وقتی پا از زمین گرفتی و رفتی توی آسمون، وقتی دلت قرصه که خلبان کارش رو بلده،

دیگه با دل آروم تکیه میدی به صندلی و چشماتو میبندی تا برسی به مقصد!

یا شاید هم مثل من تمام مسیر رو با عشق نگاه میکنی،

اول به خونه ها و ماشین ها که کم کم کوچیک میشن و محو میشن

بعد کوه ها و دشت ها که اونها هم ذره ذره کمرنگ میشن

بالاتر میرسی به اقیانوس ابرها نرم و لطیف و روشن

همه چیز فقط سفید و آبی (رنگ های مورد علاقه من)

تو این شرایط من آرامش خاصی دارم که انگار تو آغوش خدا رها شدم!

خلاصه هر گیری هست روی زمین و از موانع و اهالی همینجاست

دلم گرفته از این همه بالا و پایین...

پرواز و آسمون شده رویا و آرزوم...

خدایا ظرفیت پرواز رو بهمون بده! به همه ما که تو زمین غریب و تنها رها شدیم!

خلبان ما رو بهمون برسون تا ما رو زودتر بیاره تو آغوش خودت!

برگرفته از وبلاگ برداشت آزاد! با اندکی تصرف

پ.ن: امروز زمزمه میکردم خدای مسیر سبز خونه تا شرکت! خدای رودخونه کنار جاده و نی های ایستاده در حاشیه اش! خدای شالیزار و دشت! خدای گلهای شیشه شو! خدای قارچ کوچولوی کنار کاج که بعد از بارون در اومد! خدای شبنم درخشان روی چوب های یارد! خدای پرنده کوچولوی ساکن سقف شیروانی سوله مریم! خدای رنگهای درخشان پاییز! خدای دانه های یاقوتی انار! که از مرد میوه فروش سر بازار میوه خریدم! خدایی که بهمون چشم دادی تا این همه زیبایی رو ببینیم! لطفا حواست بهمون باشه! شاید این یکی از عمیق ترین خواسته های من تو زندگیم از تو باشه که دنیا و آخرت من بهش گره بخوره! پس لطفا خیلی خیلی خیلی اختصاصی کمکمون کن... من هنوز هم همون دختر کوچولوی دلشکسته تنهام که ذکر همیشگیش اینه: الهی و ربی من لی غیرک؟ اللّهم عجّل لولیّک الفرج

پرواز تا بی نهایت...