شهدای منا

این روزها به سالگرد حادثه منا نزدیک است، جدای از تلخی این اتفاق ناگهانی که همراه مرگ دسته جمعی بسیاری از حجاج از جمله هموطنان عزیزمان بوده است ؛
گاهی می اندیشم: اینها که رفتند چقدر سبکبال بودند و شاید سبک بار!
چه ظرفیت روحی بالایی نیاز هست که یک انسان اینقدر آسان بسوی خدا برود!
یا از زاویه ای دیگر یک انسان در زیارت خانه معبود، آنچنان عاشق و واله او شود که بی هیچ دغدغه ای زندگی را رها کند...

پ . ن : پایت را که از زمین برگیری ... عرفه نزدیک است و بی تابم ! مثل عهدشکنی که باید در مقابل (به قول حاج حسین یکتا) عادتکم الاحسانی پاسخگو باشد!
برای زهرا که اکنون مادر شده نوشتم به یاد روزهای ذیحجه ای که بی تمنا روزه میگرفتیم و بین مغرب و عشا نماز "و واعدنا ... " می خواندیم، دلتنگم ...

التماس دعای فرج