پرواز تا بی نهایت

آسمانش را گرفته تنگ در آغوشابر؛ با آن پوستین سرد نمناکشباغ بیبرگی،روز و شب تنهاست،با سکوت پاک غمناکشساز او باران، سرودش بادجامهاش شولای عریانیستور جز اینش جامهای بایدبافته بس شعلهی زرتار پودش بادگو بروید ، یا نرود، هرچه در هر جا که خواهد، یا نمیخواهدباغبان و رهگذران نیستباغ نومیدانچشم در راه بهاری نیستگر ز چشمش پرتو گرمی نمیتابدور برویش برگ لبخندی نمیرویدباغ بیبرگی که میگوید که زیبا نیست؟داستان از میوههای سربه گردونسای اینک خفته در تابوت پست خاک میگویدباغ بیبرگیخندهاش خونیست اشک آمیزجاودان بر اس...

ادامه مطلب